Sorunlu olduğunuz, sizin için tehlike gördüğünüz kişilerle dost olmak, siyasi hasımlarınızla dost olmak, kendi içinde çelişkileriyle çözümsüzlük yaratan bir durum.

Mesela, var oluş biçimi sizin varoluşunuzu tehdit ediyor diye düşündüğünüz birileri ile ne kadar dost olabilirsiniz?

Daha doğrusu dost olabilmek sorunun çözümü için yeterli midir?

Veya özellikle siyasi sorunların çözümlenebilmesi için yalnızca iyi niyet yeterli midir?

İyi niyet yerine göre iyi bir silah mıdır?

Bu iyi niyetlilik girişiminden, daha çok kim galip çıkar?

Kendi düşmanımızı oluşturmakta rolümüz ve sorumluluğumuz var mıdır?Bunun her zaman ayrımında mıyız?

Bizim için öteki olanın sadece elini sıkmak, onu ötekilikten çıkarabilir mi?

Bütün, tersi ve yüzüyle var olabiliyorsa, birinin içinde yer almak, eksik kalmak demek midir?.

Tersi olmayan yüz, var mıdır?

Davaların hakemi olmak nasıl bir sorumluluk yükler. Ne kadar yaptırım gücüne sahiptir. Bir hakem olarak “Aydınlar”ın siyasi çekişmelerde hakemliği yani yönlendirme sorumluluğu ne kadardır?. Aydınlar bunun ayrımında mıdırlar?

Ayrımına varmadan içinde yer aldığımız sorunlar doğrultusunda yaşantılarımızı yönlendiren bu temel paradokslar üzerine düşünmek, hep önemli olmuştur..
Genco Erkal’ın (DOSTLAR TİYATROSU), ” Aymazoğlu ve Kundakçılar” oyununu seyredenler bu soruların her zaman güncelliğini koruduğunu görüp huzursuz bir doyuma ulaşabilirler.
Zaten yaşamda rahatı tercih etmek gibi bir gaflet olamaz. Bu demek değil ki huzuru aramıyalım.
Çözümlerin gittikçe karmaşıklaştığı bir dünyada huzur kelimesi farkında olmakla yer değiştirmiş gibi. Tehlikeyi tehlike olmaktan çıkarma yollarını yani insanları yok etmeden varolabilmenin yollarını insanlar hep arayacaklar ve belki de bulacaklar.

Sevgi Özkan